De afgelopen decennia heb ik me gespecialiseerd in voeding en leefstijl in relatie tot hormonen. Daarbij werk ik regelmatig complementair aan een medisch specialisme.
Samenwerking arts en coach
Toch krijg ik soms kritiek dat ik me niet veel harder uitspreek over medische behandelingen zoals bio-identieke hormonen bij bijvoorbeeld overgangsklachten. Die kritiek snap ik ergens wel, maar tegelijkertijd raakt het precies de kern van hoe ik naar mijn vak kijk.
Ik geloof namelijk sterk in samenwerking tussen verschillende specialismes, juist omdat ieder specialisme zijn eigen 'stoel' heeft.
- De stoel waar ik op zit is die van voeding, leefstijl en gedragsverandering. Ik probeer het lichaam met voeding, beweging, slaap, stressreductie en coaching te vragen om hormonaal beter in balans te komen. Ik wil het lichaam ondersteunen, niet dwingen.
- De arts zit op een andere stoel. Daar draait het om diagnostiek, medische interventies en medicatie. Soms kunnen bio-identieke hormonen daarin een passende keuze zijn.
Dat is echter niet mijn expertisegebied en ook niet mijn bevoegdheid. En juist daarom vind ik het belangrijk om daar helder over te zijn. Een leefstijlcoach of hormoonfactor leefstijlbegeleider kan overigens prima met labtesten werken, maar dan niet met als doel om medische diagnoses te stellen.
Ik zie labwaarden vooral als leefstijlmarkers waarmee je een nulmeting en vervolgmetingen kunt vergelijken om te kijken hoe het lichaam reageert op veranderingen in voeding en leefstijl.
Juist om de samenwerking tussen leefstijlcoach en arts te verbeteren, nodig ik tijdens verdiepingsdagen ook regelmatig medici uit om uit te leggen wat een arts precies doet en kan betekenen bij hormonale problemen. Zodra professionals buiten hun eigen vakgebied gaan opereren, ontstaat er verwarring. Uiteindelijk is de cliënt of patiënt daar zelden mee geholpen.
Ik zie het juist als kracht wanneer specialismes elkaar aanvullen in plaats van bestrijden.
Bij sommige vrouwen met overgangsklachten kan leefstijl alleen al enorm veel verschil maken. Bij anderen is medische ondersteuning nodig. Vaak ligt de optimale oplossing ergens in de combinatie van beide. Niet of leefstijl, of medische behandeling, maar samenwerking vanuit wederzijds respect. En eerlijk gezegd zou het mooi zijn wanneer beide werelden soms wat meer over hun ego’s en onzekerheden heen zouden stappen. Uiteindelijk hebben we namelijk hetzelfde doel: mensen helpen.
Dat mensen helpen geldt overigens net zo goed binnen de wereld van coaches onderling. Zeker beginnende coaches moeten nog veel ervaring, kennis en kunde opbouwen. Juist daarom zouden professionals elkaar meer moeten helpen groeien naar een hoger niveau. Ik geloof veel meer in het positieve gesprek dan in elkaar publiekelijk afbranden onder social media berichten. Geef in plaats daarvan elkaar opbouwende feedback in privéberichten of tijdens bijeenkomsten. Soms word ik oprecht verdrietig van het geruzie en de verdachtmakingen die ik tussen conculega's voorbij zie komen. En dit is extra schrijnend gezien het feit dat bijna iedereen uiteindelijk gewoon vanuit een goede intentie zijn of haar best probeert te doen.
3 verschillende petten
Ik vind het belangrijk dat we binnen de nieuwe beroepsgroep hormooncoach goed begrijpen waar onze grenzen liggen. Dat vak groeit hard en daar horen groeistuipen bij. Juist daarom moeten we helder blijven over wat coaching is en wat medische behandeling is.
In mijn eigen vak werk ik eigenlijk met drie verschillende petten. Met de:
- docent-pet leg ik uit hoe het lichaam werkt.
- adviseurspet geef ik richting en praktische handvatten.
- coach-pet help ik mensen vooral om gedrag daadwerkelijk blijvend te veranderen.
Artsen werken meestal vanuit de adviseurspet en soms ook vanuit de docent-pet indien daar tijd voor is, maar voor langdurige leefstijlbegeleiding en coaching is de spreekkamer niet de plek.
Met het Hormoonfactor Instituut*, dat ik na de zomer opricht, wil ik daarom ook nadrukkelijk een voortrekkersrol vervullen op het gebied van gedegen opleiding, kwaliteitsbewaking en verbinding tussen de verschillende specialismen. En precies daar kunnen deze werelden elkaar prachtig versterken. De arts hoeft geen leefstijlcoach te worden en de hormooncoach mag zeker geen arts spelen. Wanneer beide hun eigen stoel goed begrijpen en respecteren, ontstaat er iets veel sterkers dan concurrentie: samenwerking in het belang van de patiënt.
Helaas zie je online en in delen van de mainstream media ook steeds vaker oproerkraaiers die juist proberen deze werelden tegen elkaar uit te spelen. Angst, polarisatie en wantrouwen blijken nu eenmaal goed te verkopen en vormen soms zelfs een verdienmodel. Wat mij betreft stoppen we met het belonen van de raddraaiers en gaan we juist de verbinders waarderen. Uiteindelijk hebben we namelijk veel meer aan professionals die samenwerken dan aan kampen die elkaar bevechten.
