Een paar dagen geleden was ik met mijn vriendin een dagje in het Belgische Gent. Wat daar gebeurde, heeft me oprecht geraakt en geïnspireerd.
Hoe Freddie (93) oud werd zonder oud te zijn
We hadden zin in een paar oesters en een glas bubbels bij een klein mobiel restaurant op de markt. Alle statafels waren bezet, behalve bij een wat oudere man met een vlot petje. Hij vroeg of we wilden aanschuiven. Gelukkig zeiden we ja.
Zijn naam was Freddie. Het bleek zijn verjaardag te zijn. We schatten hem ergens eind zeventig, maar hij keek ons glimlachend aan: hij was van 1933 en werd die dag 93 jaar. Die ochtend had hij familie gezien, maar die waren rond de middag vertrokken. Dus wat deed Freddie? Hij pakte de tram naar het centrum. Dit deed hij gewoon, om tussen de mensen te zijn. De muziek was op deze plek altijd goed, en wie weet zou hij nog een leuk gesprek hebben. Ook dat laatste was gelukt door ons zo vriendelijk uit te nodigen. Als je iemand van 93 met zulke stralende ogen en energie tegenover je hebt, wil je alles weten.
Wat is zijn geheim?
Freddie hoefde niet lang na te denken. Zijn vrouw was vijf jaar eerder overleden. Ze waren 65 jaar samen geweest. Hij sprak met dankbaarheid over die tijd, en over hoe belangrijk het is om te blijven communiceren en om liefde te blijven geven, echt en oprecht. Natuurlijk miste hij haar. Mensen die je liefhebt, gaan altijd te vroeg en er waren er al velen gegaan. Maar, zei hij, dat betekent niet dat je stopt met leven.
Zijn dagen hebben structuur. ’s Ochtends leest hij de krant, aandachtig. Niet alleen om op de hoogte te blijven, maar ook om zijn hersenen scherp te houden. Komt de krant niet? Dan belt hij. De dag is simpelweg niet compleet zonder. Daarna doet hij zijn oefeningen. Acht stuks werkt hij af deels steunend op zijn stevige eikenhouten bed, elke dag. Hij liet ze ons trots zien. En kniebuigingen dat kan hij volledig. Zijn fysiotherapeut stond ervan te kijken. Freddie haalde zijn schouders op: "Als je het blijft doen, blijf je het kunnen."
En misschien nog wel net zo indrukwekkend: hij doet alles nog zelf. Hij woont zelfstandig, kookt zijn eigen maaltijden en regelt zijn eigen dag.
Ook neemt hij zo min mogelijk medicijnen. "Iedere pil is er eentje teveel. Als je eenmaal begint met een medicijn, kom je er nooit meer vanaf". Hij wil geen afhankelijkheid, maar regie. Ook dat is voor hem een vorm van blijven leven.
Ik noemde hem uit respect "meneer Freddie", maar dat corrigeerde hij meteen. "Ik ben geen meneer. En ik ben niet oud, ik ben een oudere." Ik vertelde hem over Clint Eastwood, die op zijn 90+ nog steeds actief is, met zijn bekende uitspraak: "Don’t let the old man in." Freddie glunderde. Een brede lach had hij, nauwelijks kraaienpootjes en dat zonder botox.
Wat vooral opviel: Freddie heeft elke dag een doel. Zingeving. Dat is misschien wel het krachtigste anti-verouderingsmiddel dat er bestaat. Daarnaast zoekt hij bewust energie gevende contacten op. Hij heeft een grote familie, meerdere generaties onder hem, en ze zijn gek op hem. Laatst dook hij nog een ijskoud zwembad in met zijn achterkleinkinderen. Trots vertelde hij dat er foto’s van hem waren gemaakt.
En als er geen bezoek is? Dan gaat hij zelf de stad in om mensen op te zoeken en in verbinding te blijven. Zijn geest is nog scherp als altijd. Vroeger was hij topverkoper in badkamers, en zelfs zijn verkoopstrategieën kwamen voorbij. "Eerst verkoop je jezelf, daarna pas het product. En je bent geen verkoper van negen tot vijf, maar de hele dag. Je weet nooit wie je volgende klant is." Reken maar dat hij zichzelf die middag aan ons had verkocht. We hebben de rekening betaald en namen afscheid met een warme knuffel. We sloten af door hem te zeggen dat we zijn wijze lessen mee zullen nemen in ons hopelijk nog lange leven.
Soms kom je iemand tegen die je even herinnert aan waar het echt om draait in het leven.
Dank u wel Freddie!
