Spiritueel narcisme van positiviteitsgoeroes

Soms krijg ik wel eens de vraag of ik spiritueel ben en of ik in het hormoonfactor concept spiritualiteit als belangrijke pijler zie. Dit vind ik eigenlijk vrij lastig om antwoord op te geven…

Spritualiteit

Zo is de officiële betekenis van spiritualiteit heel breed. Eigenlijk kan dit omschreven worden als alles wat met de geest te maken heeft. Dit maakt het voor mij vanuit mijn achtergrond als beta-nerd best lastig te bevatten. Als het voor mijn gevoel wat te ‘zweverig’ wordt, dan haak ik toch een beetje af. Met zweverig bedoel ik dat een betekenis zo ver op te rekken is dat je het zelf niet goed meer kunt bevatten. Op dat moment kun je de neiging hebben om er dan een ‘spiritueel leider’ of ‘goeroe’ bij te gaan zoeken voor meer houvast.

Op dat moment vind ik het zelf een beetje eng worden. Want wat maakt dat iemand zich een spiritueel leider zou mogen noemen? In de praktijk zijn er echter genoeg mensen die zich geroepen voelen deze rol zowel online als offline op zich nemen.

Spiritueel narcisme

Ik zit me soms echt te verbazen wat ik in filmpjes voorbij zie komen. Vol overtuiging zit zo’n iemand vaak met een rustige zwoele stem voor mijn gevoel open deuren in te trappen en containerbegrippen te droppen. Achteraf denk ik dan wel eens: ‘Wat heb je nu eigenlijk gezegd? Volgens mij werden alleen mooie woorden en clichés aan elkaar geregen en niets authentieks en van echte waarde gedeeld.’ Vervolgens verbaas ik me dan over alle positieve reacties die er onder zo’n filmpje staan van mensen die zeggen er zoveel aan te hebben in hun leven. Uiteraard kan dit ook aan mij liggen en ben ik gewoon een hork die alles plat relativeert.

Als dit spiritualiteit is dan kan ik er weinig mee. Zelf heb ik ook een aantal mensen in mijn omgeving die een beetje zoekend waren en het ene na het andere dure seminar of spiritueel programma gevolgd hebben. Eigenlijk zag ik ze niet echt verbeteren en mooie stappen zetten in het leven. Wat me vooral opviel is dat zij ook ineens met dezelfde aangeleerde containerbegrippen en clichés begonnen te strooien en eigenlijk niet zoveel praktisch of inhoudelijks zeiden.

Toen ik daar een keer een opmerking over maakte, merkte ik dat er irritatie ontstond. De persoon ging niet inhoudelijk op mijn opmerkingen en vragen in, maar pareerde het met de volgende legendarische tekst:

”Ja, Ralph, ik kan het proberen je uit te leggen, maar als je je niet in spiritualiteit hebt verdiept wordt dat heel moeilijk. Je bent dan zo ver nog niet!”.

Toen ik dit hoorde dacht ik bij mezelf: “Ben ik nou niet goed genoeg? Is deze persoon ineens verheven door spiritualiteit? Dit is toch eigenlijk een beetje narcistisch wat ik hier hoor? Spiritualiteit is toch geen verlichting of religie waar je je toe moet bekeren? Het is toch niet wij en zij?”

Verdiepen van de connectie met jezelf

Als ik een rol voor spiritualiteit zie binnen de hormoonfactor heeft mijn analytische brein toch behoefte aan een wat duidelijkere definitie. Als je spiritueel bent ben je bezig met bewust zijn in het hier en nu. Je werkt aan het verdiepen van de connectie met jezelf. Om dit goed te kunnen doen heb je dus zeker geen positiviteitsgoeroe nodig om vervolgens je kop in het zand te steken voor alles wat negatief is.

Het is een prachtig proces om jezelf echt beter te leren kennen. Als ik voor mezelf spreek ken ik mezelf zoveel beter nu ik 50 word dan toen ik 30 was. Dat voelt echt als rijkdom moet ik zeggen. Wellicht ben ik toch spiritueler bezig geweest dan ik zelf dacht.